Rob Broek

 
 

 

 


 
  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 De Spiegel
 
 

  








Mobiel Debiel 
 
 
 
Reuze Relatie 
 
 
 
 Lijf
 
 

Eiland



 
Na de lagere school (in Bloemendaal) ben ik gewoon verder gaan tekenen. Waar de meeste anderen waren blijven steken in min of meer ronde vormen met harkachtige uitsteeksels, vervolmaakte ik steeds meer de menselijke gedaante. Een tekening was niet langer meer een pedagogisch hulpmiddel maar een onderneming op zich. Het vak tekenen op de middelbare school (HBS-B, college Marnix van St. Aldegonde te Haarlem, Baarns Lyceum) wijdde mij in in de geheimen van het perspectief. Ik bleek een van de weinige leerlingen te zijn, die bijvoorbeeld een dier herkenbaar, in de juiste verhoudingen kon reproduceren. Een talent was aangeboord! Urenlang zat ik weggedoken in het stripblad Pep, met (anti-)helden als Guust Flater, maar ontwikkelde wel een eigen stijl. Plakboek na plakboek vulde zich met allerhande figuurtjes, zoals soldaten, voetballers en popmuzikanten. Ook waagde ik mij aan een enkele strip, een cartoon of een pamflet. Alles in de belevingswereld van de scholier uit de jaren zeventig van de vorige eeuw, die ik toen was. Al gauw ging al dat tekenwerk soms ten koste van de exacte vakken, waar ik toch al veel moeite mee had. Een wiskunde-vak dat me wel aansprak was Stereometrie. Ik had blijkbaar het ruimtelijke inzicht, dat bij het tekenen goed van pas komt. Een welkome aanvulling op de schoolkennis was het boekje "Elseviers Schets- en tekenboek, cursus met ruim duizend instructieve tekeningen